Οι εταιρίες πληροφορικής είναι ο βιότοπος του βασοδεδομενά.
Κοινωνιολογικά και ιστορικά οι εταιρίες αυτές δεν διαφέρουν πολύ από μια άλλη μέση επιχείρηση. Οι περισσότερες εταιρίες πληροφορικής ξεκίνησαν την ζωή τους ως προσωπικές επιχειρήσεις. Το αφεντικό είναι συνήθως ένας πρώην προγραμματιστής. Clipper-άς ή Πασκαλίστας. Που πριν χρόνια έφτιαξε το πρώτο του πρόγραμμα για το video club της γωνίας και μετά άνοιξε ένα μαγαζάκι με χαρτιά και μελανάκια εκτυπωτών. Και αργότερα άρχισε να συναρμολογεί και να πουλάει υπολογιστές. Υπάρχουν κι άλλες παραλλαγές αλλά αυτή είναι η πιο συνηθισμένη.
Μία μέση τέτοια επιχείρηση απασχολεί από πέντε ως είκοσι πέντε εργαζόμενους και τα κάνει όλα. Οταν λέμε όλα εννοούμε όλα. Δηλαδή πουλάει υπολογιστές και hardware γενικώτερα, στήνει δίκτυα υπολογιστών, παρέχει υποστήριξη hardware, πουλάει έτοιμα προγράμματα, κυρίως εμπορολογιστικά πακέτα αλλά όχι μόνο, παρέχει software υποστήριξη και, αυτό που κυρίως ενδιαφέρει τον βασοδεδομενά, κατασκευάζει custom προγράμματα. Πληροφοριακό souper market.
Πάσχουν όμως οι επιχειρήσεις αυτές από μία αδυναμία. Ιστορική. Εχει δηλαδή να κάνει με την ιστορία και την προϊστορία τους. Είναι φτιαγμένες κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν του αφεντικού τους. Η αφετηρία μιας τέτοιας εταιρίας είναι ένας one man show άνθρωπος. Ο οποίος όλη μέρα έτρεχε, συναρμολογούσε υπολογιστές, έστηνε κάνα Novell-άκι, πουλούσε και υποστήριζε Unisoft Κεφάλαιο. Και τα βράδια στο σπίτι, κομμάτια στην κούραση, έγραφε custom προγράμματα με τον Clipper. Αυτός είναι και ο λόγος που τα τμήματα της επιχείρησης είναι διακριτά μόνο στο ISO οργανόγραμμά της. Στην πράξη τα όρια είναι θολά. Και για να τα διακρίνεις χρειάζεσαι τηλεσκόπιο.
Σαν αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι μιας τέτοιας επιχείρησης τα κάνουν και αυτοί όλα. Οπως παλιά το αφεντικό τους. Πουλάνε, υποστηρίζουν, στήνουν και γράφουν. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα δεν μπορεί κανείς να έχει απαιτήσεις για τεχνικό επίπεδο. Εκτός κι αν είναι το αφεντικό της επιχείρησης. Για παράδειγμα σχεδόν σε όλες αυτές τις επιχειρήσεις το τμήμα υποστήριξης software κατέχει από παλιά την γνώση του τι είναι μετασχηματισμός παραστατικού. Αλλά μόλις τα τελευταία χρόνια έμαθε ότι μπορεί να ρυθμίζει τον Microsoft SQL server ώστε να παίρνει αυτόματα ημερήσιο backup και τώρα αγωνίζεται να αφομοιώσει την έννοια του database transaction.
Στο πιο πάνω επίπεδο είναι οι μεγάλες εταιρίες πληροφορικής. Εδώ η κατάσταση είναι δραματικά βελτιωμένη. Τουλάχιστον ως προς τα τμήματα, τις αρμοδιότητες και τους τίτλους. Ιδίως τους τίτλους. Sales manager, senior programmer και τα συναφή. Γενικά υπάρχει μία καλύτερη οργάνωση. Το καταλαβαίνεις με το που πατάς το ποδαράκι σου. Δερμάτινος καναπές στο χωλάκι, όμορφα και πρόσχαρα κορίτσια στην reception, παντού διευθυντάδες, ένας άλλος αέρας.
Οι εταιρίες αυτές συνήθως κάνουν μόνο software. Πακέτο. Και custom βέβαια, αλλά χοντρά custom. Οχι ψιλικατζίδικο. Αρκετές βέβαια από αυτές ευθύνονται για μερικές από τις πιο χοντρές πατάτες στο εγχώριο software. Και ίσως όχι μόνο στο εγχώριο. Αλλά και στο παραδουνάβιο και βαλκανικό.
.
Παρασκευή 10 Οκτωβρίου 2008
Σάββατο 4 Οκτωβρίου 2008
Το τοπίο της αγοράς.
Ο βασοδεδομενάς ξέρει ότι σε τουλάχιστον ένα ζήτημα είναι ευνοημένος: στην εύρεση εργασίας.
Οπως σοφά προείπαν οι αρχαίοι βασοδεδομενάδες γέροντες “ο πελάτης έχει data”. Και θα τα έχει για πάντα. Από την κυρά του μπορεί να πάρει διαζύγιο. Την ερωμένη του μπορεί την ξεφορτωθεί. Τα data του όμως ποτέ. Διότι ο πελάτης συνίσταται από data. Είναι data. Και χωρίς αυτά, απλά δεν υπάρχει. Μία επιχείρηση υπάρχει στον βαθμό που μπορεί να αποδείξει την ύπαρξή της με δεδομένα. Καταχωρισμένα. Σε στήλες και γραμμές. Πελάτες, αποθήκη, προμηθευτές, παραστατικά αγορών, παραστατικά πωλήσεων. Και όσο ισχύει αυτή η κατάστασις θα υπάρχει πάντα η ανάγκη για έναν καλό βασοδεδομενά. Και άρα θα υπάρχουν πάντα περισσότερες θέσεις εργασίας για βασοδεδομενάδες παρά για όλες τις άλλες μαζί ειδικότητες και εξειδικεύσεις.
Η αναζήτηση εργασίας όμως είναι σκληρό άθλημα. Και υπάρχουν πάντα επιπλοκές. Δεν έχουν όλες οι εμπορικές και παραγωγικές επιχειρήσεις τμήμα μηχανογράφησης. Οι μικρές, οι περισσότερες σίγουρα δεν έχουν. Κι όσες έχουν εννοούν ως τμήμα μηχανογράφησης τον έναν και μοναδικό μαθητευόμενο λογιστή που απασχολούν. Και που τον αμείβουν με τρεις κι εξήντα. Οταν δεν είναι δημοσίως επιδοτούμενη θέση εργασίας. Και που συνήθως τον έχουν για να κάνει τις εισπράξεις και να στήνεται στην ουρά στις τράπεζες.
Αν ο μαθητευόμενος αυτός λογιστής είναι αρκετά οξύνους και επιμελής, κάποια στιγμή, μετά από ενα μεγάλο χρονικό διάστημα και απίστευτα τιτάνια προσπάθεια εκ μέρους του, θα καταφέρει το απίστευτο: να φτιάχνει στο Microsoft Excel λίστες με το τι χρωστάει ο κάθε πελάτης της επιχείρησης προς ενημέρωση της “διοικήσεως”. Χωρίς σούμες ακόμη. Αυτό θεωρείται ότι αποτελεί στοιχείο “για προχωρημένους”. Τις λοιπές λογιστικές ανάγκες της επιχείρησης καλύπτει “εξωτερικός συνεργάτης” λογιστής που θεωρητικά κοστίζει και λιγώτερα στην επιχείρηση. Αυτός συνήθως ξέρει να κάνει και σούμες. Ιδίως αν έχει πάρει το ECDL χωρίς μέσον.
Στις πιο μεγάλες επιχειρήσεις η κατάσταση εμφανίζεται κάπως βελτιωμένη. Το τμήμα μηχανογράφησης ονομάζεται IT. Αποτελείται συνήθως από έναν παλιό με γνώση στα λογιστικά και μερικούς μόνιμα μαθητευόμενους και μόνιμα επιδοτούμενους. Από προγράμματα του δημοσίου ή της ευρωπαϊκής ένωσης φυσικά. Οι περισσότεροί τους όμως ξέρουν να κάνουν copy and paste από το ERP της εταιρίας στο MS Excel. Αυτό που τους δυσκολεύει ακόμη αρκετά είναι το σε ποιο σημείο του σκληρού τους δίσκου αποθηκεύει το MS Excel τα έγγραφα που δημιουργούν. Θεωρούν πως πρόκειται για άλλο ένα στριφνό microsoft-ιανό μυσήριο. Συμβιβάζονται όμως με την ελπιδοφόρα ιδέα ότι η λύση του μυστηρίου είναι μία κατανόηση που θα έλθει με τον χρόνο.
Σε πολύ προχωρημένες καταστάσεις μπορεί να συναντήσει κανείς μέλη αυτού του τμήματος μηχανογράφησης να κατέχουν την απόκρυφη γνώση της συμπίεσης ενός αρχείου. Κοινώς zip-άρισμα. Και της αποστολής του με email. Πρόκεται για έναν μικρό άθλο. Οι μη-κατέχοντες την μαγική αυτή τέχνη της συμπίεσης και αποστολής φθονούν κρυφά εκείνους τους δεξιοτέχνες συναδέλφους τους και φροντίζουν να τους “φθείρουν” στα μάτια “της διοικήσεως” σε κάθε ευκαιρία.
Εν ολίγοις η μέση εμπορική ή παραγωγική επιχείρηση διάγει σε βαθύ τεχνολογικό σκότος. Παρότι άπληστα και αδηφάγα καταναλώνει, για έτη επί ετών, τα κονδύλια των σχετικών δημοσίων προγραμμάτων η εξοικείωσή της με την τεχνολογία προχωρά με αργό ρυθμό. Λαχανιασμένα. Σαν βαρυφορτωμένο μουλάρι του 1940 στα χιόνια της Πίνδου. Οπως και οι περισσότερες ανάλογες δημόσιες χρηματοδοτήσεις εξάλλου έτσι και τα δημόσια προγράμματα επιδότησης εξυπηρετούν το φαίνεσθαι και όχι το είναι. Η τεχνολογική νύχτα διαρκεί. Χωρίς να διαφαίνεται ξημέρωμα.
Ο προγραμματιστής και ιδιαίτερα ο βασοδεδομενάς προγραμματιστής ξέρει ότι δεν υπάρχουν πιθανότητες να προσληφθεί από μία εμπορική ή παραγωγική επιχείρηση. Οχι γιατί δεν χρειάζονται οι επιχειρήσεις αυτές τις υπηρεσίες του. Χρειάζονται. Αλλά δεν το ξέρουν.
Ετσι του μένει μία και μόνη λύσις. Οι εταιρίες πληροφορικής.
.
Οπως σοφά προείπαν οι αρχαίοι βασοδεδομενάδες γέροντες “ο πελάτης έχει data”. Και θα τα έχει για πάντα. Από την κυρά του μπορεί να πάρει διαζύγιο. Την ερωμένη του μπορεί την ξεφορτωθεί. Τα data του όμως ποτέ. Διότι ο πελάτης συνίσταται από data. Είναι data. Και χωρίς αυτά, απλά δεν υπάρχει. Μία επιχείρηση υπάρχει στον βαθμό που μπορεί να αποδείξει την ύπαρξή της με δεδομένα. Καταχωρισμένα. Σε στήλες και γραμμές. Πελάτες, αποθήκη, προμηθευτές, παραστατικά αγορών, παραστατικά πωλήσεων. Και όσο ισχύει αυτή η κατάστασις θα υπάρχει πάντα η ανάγκη για έναν καλό βασοδεδομενά. Και άρα θα υπάρχουν πάντα περισσότερες θέσεις εργασίας για βασοδεδομενάδες παρά για όλες τις άλλες μαζί ειδικότητες και εξειδικεύσεις.
Η αναζήτηση εργασίας όμως είναι σκληρό άθλημα. Και υπάρχουν πάντα επιπλοκές. Δεν έχουν όλες οι εμπορικές και παραγωγικές επιχειρήσεις τμήμα μηχανογράφησης. Οι μικρές, οι περισσότερες σίγουρα δεν έχουν. Κι όσες έχουν εννοούν ως τμήμα μηχανογράφησης τον έναν και μοναδικό μαθητευόμενο λογιστή που απασχολούν. Και που τον αμείβουν με τρεις κι εξήντα. Οταν δεν είναι δημοσίως επιδοτούμενη θέση εργασίας. Και που συνήθως τον έχουν για να κάνει τις εισπράξεις και να στήνεται στην ουρά στις τράπεζες.
Αν ο μαθητευόμενος αυτός λογιστής είναι αρκετά οξύνους και επιμελής, κάποια στιγμή, μετά από ενα μεγάλο χρονικό διάστημα και απίστευτα τιτάνια προσπάθεια εκ μέρους του, θα καταφέρει το απίστευτο: να φτιάχνει στο Microsoft Excel λίστες με το τι χρωστάει ο κάθε πελάτης της επιχείρησης προς ενημέρωση της “διοικήσεως”. Χωρίς σούμες ακόμη. Αυτό θεωρείται ότι αποτελεί στοιχείο “για προχωρημένους”. Τις λοιπές λογιστικές ανάγκες της επιχείρησης καλύπτει “εξωτερικός συνεργάτης” λογιστής που θεωρητικά κοστίζει και λιγώτερα στην επιχείρηση. Αυτός συνήθως ξέρει να κάνει και σούμες. Ιδίως αν έχει πάρει το ECDL χωρίς μέσον.
Στις πιο μεγάλες επιχειρήσεις η κατάσταση εμφανίζεται κάπως βελτιωμένη. Το τμήμα μηχανογράφησης ονομάζεται IT. Αποτελείται συνήθως από έναν παλιό με γνώση στα λογιστικά και μερικούς μόνιμα μαθητευόμενους και μόνιμα επιδοτούμενους. Από προγράμματα του δημοσίου ή της ευρωπαϊκής ένωσης φυσικά. Οι περισσότεροί τους όμως ξέρουν να κάνουν copy and paste από το ERP της εταιρίας στο MS Excel. Αυτό που τους δυσκολεύει ακόμη αρκετά είναι το σε ποιο σημείο του σκληρού τους δίσκου αποθηκεύει το MS Excel τα έγγραφα που δημιουργούν. Θεωρούν πως πρόκειται για άλλο ένα στριφνό microsoft-ιανό μυσήριο. Συμβιβάζονται όμως με την ελπιδοφόρα ιδέα ότι η λύση του μυστηρίου είναι μία κατανόηση που θα έλθει με τον χρόνο.
Σε πολύ προχωρημένες καταστάσεις μπορεί να συναντήσει κανείς μέλη αυτού του τμήματος μηχανογράφησης να κατέχουν την απόκρυφη γνώση της συμπίεσης ενός αρχείου. Κοινώς zip-άρισμα. Και της αποστολής του με email. Πρόκεται για έναν μικρό άθλο. Οι μη-κατέχοντες την μαγική αυτή τέχνη της συμπίεσης και αποστολής φθονούν κρυφά εκείνους τους δεξιοτέχνες συναδέλφους τους και φροντίζουν να τους “φθείρουν” στα μάτια “της διοικήσεως” σε κάθε ευκαιρία.
Εν ολίγοις η μέση εμπορική ή παραγωγική επιχείρηση διάγει σε βαθύ τεχνολογικό σκότος. Παρότι άπληστα και αδηφάγα καταναλώνει, για έτη επί ετών, τα κονδύλια των σχετικών δημοσίων προγραμμάτων η εξοικείωσή της με την τεχνολογία προχωρά με αργό ρυθμό. Λαχανιασμένα. Σαν βαρυφορτωμένο μουλάρι του 1940 στα χιόνια της Πίνδου. Οπως και οι περισσότερες ανάλογες δημόσιες χρηματοδοτήσεις εξάλλου έτσι και τα δημόσια προγράμματα επιδότησης εξυπηρετούν το φαίνεσθαι και όχι το είναι. Η τεχνολογική νύχτα διαρκεί. Χωρίς να διαφαίνεται ξημέρωμα.
Ο προγραμματιστής και ιδιαίτερα ο βασοδεδομενάς προγραμματιστής ξέρει ότι δεν υπάρχουν πιθανότητες να προσληφθεί από μία εμπορική ή παραγωγική επιχείρηση. Οχι γιατί δεν χρειάζονται οι επιχειρήσεις αυτές τις υπηρεσίες του. Χρειάζονται. Αλλά δεν το ξέρουν.
Ετσι του μένει μία και μόνη λύσις. Οι εταιρίες πληροφορικής.
.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)