Το τοπίο της αγοράς.

Ο βασοδεδομενάς ξέρει ότι σε τουλάχιστον ένα ζήτημα είναι ευνοημένος: στην εύρεση εργασίας.

Οπως σοφά προείπαν οι αρχαίοι βασοδεδομενάδες γέροντες “ο πελάτης έχει data”. Και θα τα έχει για πάντα. Από την κυρά του μπορεί να πάρει διαζύγιο. Την ερωμένη του μπορεί την ξεφορτωθεί. Τα data του όμως ποτέ. Διότι ο πελάτης συνίσταται από data. Είναι data. Και χωρίς αυτά, απλά δεν υπάρχει. Μία επιχείρηση υπάρχει στον βαθμό που μπορεί να αποδείξει την ύπαρξή της με δεδομένα. Καταχωρισμένα. Σε στήλες και γραμμές. Πελάτες, αποθήκη, προμηθευτές, παραστατικά αγορών, παραστατικά πωλήσεων. Και όσο ισχύει αυτή η κατάστασις θα υπάρχει πάντα η ανάγκη για έναν καλό βασοδεδομενά. Και άρα θα υπάρχουν πάντα περισσότερες θέσεις εργασίας για βασοδεδομενάδες παρά για όλες τις άλλες μαζί ειδικότητες και εξειδικεύσεις.

Η αναζήτηση εργασίας όμως είναι σκληρό άθλημα. Και υπάρχουν πάντα επιπλοκές. Δεν έχουν όλες οι εμπορικές και παραγωγικές επιχειρήσεις τμήμα μηχανογράφησης. Οι μικρές, οι περισσότερες σίγουρα δεν έχουν. Κι όσες έχουν εννοούν ως τμήμα μηχανογράφησης τον έναν και μοναδικό μαθητευόμενο λογιστή που απασχολούν. Και που τον αμείβουν με τρεις κι εξήντα. Οταν δεν είναι δημοσίως επιδοτούμενη θέση εργασίας. Και που συνήθως τον έχουν για να κάνει τις εισπράξεις και να στήνεται στην ουρά στις τράπεζες.

Αν ο μαθητευόμενος αυτός λογιστής είναι αρκετά οξύνους και επιμελής, κάποια στιγμή, μετά από ενα μεγάλο χρονικό διάστημα και απίστευτα τιτάνια προσπάθεια εκ μέρους του, θα καταφέρει το απίστευτο: να φτιάχνει στο Microsoft Excel λίστες με το τι χρωστάει ο κάθε πελάτης της επιχείρησης προς ενημέρωση της “διοικήσεως”. Χωρίς σούμες ακόμη. Αυτό θεωρείται ότι αποτελεί στοιχείο “για προχωρημένους”. Τις λοιπές λογιστικές ανάγκες της επιχείρησης καλύπτει “εξωτερικός συνεργάτης” λογιστής που θεωρητικά κοστίζει και λιγώτερα στην επιχείρηση. Αυτός συνήθως ξέρει να κάνει και σούμες. Ιδίως αν έχει πάρει το ECDL χωρίς μέσον.

Στις πιο μεγάλες επιχειρήσεις η κατάσταση εμφανίζεται κάπως βελτιωμένη. Το τμήμα μηχανογράφησης ονομάζεται IT. Αποτελείται συνήθως από έναν παλιό με γνώση στα λογιστικά και μερικούς μόνιμα μαθητευόμενους και μόνιμα επιδοτούμενους. Από προγράμματα του δημοσίου ή της ευρωπαϊκής ένωσης φυσικά. Οι περισσότεροί τους όμως ξέρουν να κάνουν copy and paste από το ERP της εταιρίας στο MS Excel. Αυτό που τους δυσκολεύει ακόμη αρκετά είναι το σε ποιο σημείο του σκληρού τους δίσκου αποθηκεύει το MS Excel τα έγγραφα που δημιουργούν. Θεωρούν πως πρόκειται για άλλο ένα στριφνό microsoft-ιανό μυσήριο. Συμβιβάζονται όμως με την ελπιδοφόρα ιδέα ότι η λύση του μυστηρίου είναι μία κατανόηση που θα έλθει με τον χρόνο.

Σε πολύ προχωρημένες καταστάσεις μπορεί να συναντήσει κανείς μέλη αυτού του τμήματος μηχανογράφησης να κατέχουν την απόκρυφη γνώση της συμπίεσης ενός αρχείου. Κοινώς zip-άρισμα. Και της αποστολής του με email. Πρόκεται για έναν μικρό άθλο. Οι μη-κατέχοντες την μαγική αυτή τέχνη της συμπίεσης και αποστολής φθονούν κρυφά εκείνους τους δεξιοτέχνες συναδέλφους τους και φροντίζουν να τους “φθείρουν” στα μάτια “της διοικήσεως” σε κάθε ευκαιρία.

Εν ολίγοις η μέση εμπορική ή παραγωγική επιχείρηση διάγει σε βαθύ τεχνολογικό σκότος. Παρότι άπληστα και αδηφάγα καταναλώνει, για έτη επί ετών, τα κονδύλια των σχετικών δημοσίων προγραμμάτων η εξοικείωσή της με την τεχνολογία προχωρά με αργό ρυθμό. Λαχανιασμένα. Σαν βαρυφορτωμένο μουλάρι του 1940 στα χιόνια της Πίνδου. Οπως και οι περισσότερες ανάλογες δημόσιες χρηματοδοτήσεις εξάλλου έτσι και τα δημόσια προγράμματα επιδότησης εξυπηρετούν το φαίνεσθαι και όχι το είναι. Η τεχνολογική νύχτα διαρκεί. Χωρίς να διαφαίνεται ξημέρωμα.

Ο προγραμματιστής και ιδιαίτερα ο βασοδεδομενάς προγραμματιστής ξέρει ότι δεν υπάρχουν πιθανότητες να προσληφθεί από μία εμπορική ή παραγωγική επιχείρηση. Οχι γιατί δεν χρειάζονται οι επιχειρήσεις αυτές τις υπηρεσίες του. Χρειάζονται. Αλλά δεν το ξέρουν.

Ετσι του μένει μία και μόνη λύσις. Οι εταιρίες πληροφορικής.

.